Latem 1942 roku...
ojciec zawiózl mnie i mojego brata, Arty'ego, do miasteczka Yonkers,
byśmy pierwszy raz od dwóch lat odwiedzili naszą babcię.
Mama umarla trzy miesiące wcześniej, trwala wojna z Niemcami i Japonią,
a ojciec byl zdenerwowany, bo babcia za nim nie przepadala.
On zresztą za nią też.
Zanosilo się na większą katastrofę od tej w Pearl Harbor.
Ale gorąco! Mogę otworzyć okno, tato?
Jest zepsute. Niczego nie ruszaj. To nie mój wóz.
Byłoby mniej duszno, gdybyśmy jechali szybciej.
Wówczas zużywalibyśmy więcej paliwa. Jest racjonowane. Trwa wojna.
Nie marudżcie.
WSZYSCY JESTEŚMY AMERYKANAMI WALCZMY O ZWYClĘSTWO
- Ile nalać? - 11 litrów.
- Ma pan kartki? - Proszę.
Jest tam toaleta? Idę do toalety.
Możecie rozprostować kości, ale żadnych zabaw. Brudno tu.
Kupisz nam colę?
Babcia ma cukiernię. Tam dostaniecie coś do picia.
Sika już trzeci raz od wyjazdu. Tak wpływa na niego babcia.
Sprawia, że chce mu się siku?
Wiesz, jak traktowała ciocię Bellę?
Waliła ją w głowę za każdym razem, gdy zrobiła coś nie tak.
Jeśli upuściła łyżkę, bach!
Jeśli podarła pończochy, bach!
W szkole średniej miała przezwisko Stuknięta.
- Bella chodziła do szkoły średniej? - Trochę.
Opuściła pierwszy rok, bo nie mogła jej znależć.
Chłopcy! W tym brudzie?
Choć na zewnątrz bylo prawie 36 stopni, czulo się coraz większy chlód...
w miarę zbliżania się do domu, w którym mieszkala babcia.
Cale szczęście, że Arty i ja nie wychowywaliśmy się tutaj.
Wytrzyjcie twarze. Ociekacie potem.
Ona nie lubi potu?
Poczekajcie w cukierni. Muszę najpierw porozmawiać z babcią.
Niczego nie dotykajcie, bo babcia na pewno się zorientuje.
Ani precelków, ani krówek, niczego, rozumiecie?
Tak, tato.
Nie wiem, gdzie jest Bella, ale odmówcie, jeśli coś wam zaproponuje.
Jeśli będziecie chcieli lody albo oranżadę, musicie poprosić babcię.
Tak, tato.
I żadnych żartów na temat cioci Belli, słyszycie?
- Słyszę. - Słyszymy cię.
No dobrze. Zawołam was za kilka minut.
Zobacz.
Chodż tu. Zobacz, moje ulubione.
Jak tata mógł nas skazać na takie tortury? Własne dzieci.
Jeśli czegoś dotkniesz, rozlegnie się nagle świst tej niemieckiej laski i bach,
cofniesz się w rozwoju do wieku przedszkolnego.
Warto by było.
Bella, przejedziesz się z nami?
Nie zajmuję się wywózką śmieci, dziękuję bardzo.
- Wyglądasz dziś bombowo. - Nic nie mów. Idż dalej.
Kiedy pójdziesz z nami nad rzekę?
Nie mów tak do mnie, Danny Petrillo. Ty nędzny gnojku.
Powinniście być teraz w szkole, a nie palić papierosy.
Zachowujcie się, słyszycie?
Dzięki za propozycję.
Ten wygląda jak tata.
A to wuj Louie.
To chyba ciocia Bella. Już wtedy wyglądała dziwnie.
A to ciocia Gert.
Ta, która ma problemy z oddychaniem?
Zauważyłeś, że z każdym w rodzinie taty jest coś nie tak?
Mama mi to powiedziała.
- Czemu ciocia Gert nie może oddychać? - Nie wiem. Po prostu nie może...
Ma też problemy z mówieniem.
Pierwszą część zdania mówi na wydechu, a drugą na wdechu.
- Widziałeś to. - Pokaż mi.
Tata usłyszy. Zabronił nam żartować, nie?
Tylko z cioci Belli.
Pokaż, jak ciocia Gert połyka słowa.
"Cześć, Jay. Jak się masz?
"Jak się ma twój ojciec i mały brat, Arty?"
Uwielbiam, jak to robisz.
Widziałem, jak próbowała zdmuchnąć świeczkę i niemal połknęła płomień.
To ciocia Bella. Dokąd ona idzie?
Pewnie zapomniała, gdzie mieszka.
Ciociu, dokąd idziesz?
- Co? - Nie wejdziesz?
Cieszę się, że mnie zawołaliście. Śniłam na jawie.
Mogłabym dojść tak aż do oceanu.
Co tu robicie, chłopcy? Już po osiemnastej. Cukiernia zamknięta.
To my, Jay i Arty, ciociu. Twoi bratankowie.
Mój Boże! Jay i Arty. Moi bratankowie!
Myślałam, że przyjedziecie w sobotę.
Dziś jest sobota.
Wiem. Jay, Arty! Tak się cieszę.
Daj cioci Belli buziaka.
Chodż tu.
Chodżcie na zewnątrz. Chcę się wam lepiej przyjrzeć.
Chcę zobaczyć, czy bardzo urośliście.
Stańcie tu.
Nie. Stańcie według wzrostu.
No proszę.
Ależ urośliście.
Tak szybko rośniecie, że chce mi się płakać.
Gdzie wasz ojciec? Tak dawno go nie widziałam.
Jest na górze. Rozmawia z babcią.
Więc lepiej, żebym im nie przeszkadzała. Pytała o mnie?
Nie wiem.
- Powiedzieliście jej, że tu jestem? - Dopiero przyszłaś.
- Powiedzieliście, dokąd poszłam? - Nie wiedzieliśmy, dokąd poszłaś.
Poszłam do kina. Nie mówcie babci.
Byłam na tym filmie z Bette Davis i Georgem Brentem. Widzieliście go?
Nie.
Grali w nim Bette Davis i George Brent.
Była tam klimatyzacja. Trochę nawet zmarzłam.
Ale byłam zadowolona, że ci aktorzy występują w klimatyzowanej sali.
Nie sądzę, aby aktorzy to odczuwali. Są tylko obrazami na ekranie.
Wiem o tym, głuptasie.
Byliby szczęśliwi, gdyby wiedzieli, że widzom...
jest chłodno i przyjemnie podczas oglądania ich filmu.
- No tak. - Jasne.
Założę się, że wiem, jak was uszczęśliwić.
Co powiecie na lody z polewą i wszystkimi dodatkami?
Dobrze. Zrobię je dla was.
Tata powiedział, żebyśmy nie jedli niczego z cukierni.
- Niczego, prawda, Arty? - Nie pamiętam.
Wasz ojciec nigdy niczego nie chciał.
Nie mogłam nawet poczęstować waszej mamy kawą. Wiedzieliście o tym?
- A swoją drogą, gdzie jest wasza mama? - Nie żyje. Mama umarła.
Tak, wiem.
Chciałam spytać, gdzie jest pochowana.
Na cmentarzu żydowskim w Bronksie. Byłaś na pogrzebie, pamiętasz?
- Za pierwszym razem? - Co masz na myśli?
Gdy przyjechałam samochodem, a nie autobusem.
Autobusem?
To był pogrzeb kogoś innego.
Czasami wszystko mi się miesza.
W szkole dzieci mówiły:
"Dzwonili z biura rzeczy znalezionych i prosili, byś odebrała swój rozum".
Tyle że mnie to wcale nie bawiło.
Zasmuciła mnie wiadomość o śmierci waszej mamy.
Na pewno bardzo wam jej brakuje.
Szkoda, że nie mogła mieć więcej dzieci.
- Nie mogła, prawda? - Nie.
Tak myślałam.
Moja mama miała sześcioro dzieci. Wiedzieliście o tym?
Urodziła mnie, waszego tatę,
Gert i Louie'ego,
a także Aarona i Rose,
którzy umarli, kiedy byli bardzo mali.
W międzyczasie umarł mój ojciec, gdy mama nosiła mnie w łonie.
- Czy wypada mówić o tym chłopcom? - Jasne.
Więc nigdy nie poznałam mojego taty.
Ale i tak go kochałam.
Bo wiem, że zaopiekowałby się mną,
tak jak wasz tata opiekuje się wami. Wiecie, co mam na myśli?
Tak.
Jak myślicie, ile mam lat?
Zgadnijcie. Spróbuj, Arty.
Nie wiem. Około 35?
35?
Źle. Pudło.
Tak bardzo się pomyliłeś, że to aż nie jest śmieszne.
Mam 36 lat.
- Ale nie wyglądam na tyle, prawda? - Nie.
Dwie porcje lodów z polewą...
i wszystkimi dodatkami.
Jedzcie, chłopcy.
Tata powiedział, żebyśmy niczego nie jedli.
Nie chciał denerwować babci. Powinniśmy poczekać.
Jak to, poczekać? Są gotowe.
Już zaczęły się topić. Zobacz, Arty'emu cieknie ślinka.
Naprawdę mamy na nie ochotę, ale tata...
Nie, czekaj.
Pytam ostatni raz. Zjecie je czy nie? Więcej nie zapytam.
- Może póżniej. - Póżniej nie. Już za póżno.
Już więcej was o to nie zapytam.
Zraniliście mnie. Obaj.
Wiem, że tęsknicie za mamą,
ale to nie powód, byście mnie nie szanowali.
Zawsze kochałam waszą mamę, gdy piła moją kawę i gdy nie piła.
Powiedzcie swojemu ojcu, że mam tego dość!
Mam tego dość!
Teraz już wiesz, dlaczego nie lubię tu przyjeżdżać?
Gdzie jest ciocia Bella? Chyba ją właśnie słyszałem.
- Jest tam. - Dobrze się czuje?
A skąd mamy wiedzieć, kiedy się dobrze czuje?
Mówiłem wam. Źadnych uwag na temat cioci Belli.
Idżcie na górę i poczekajcie tam na mnie. Musimy porozmawiać.
Idżcie!
Już!
- Wszystko w porządku, skarbie? - Chciałam tylko sprawić im przyjemność.
Nie mieli prawa tak się zachować.
Eddie!
Cieszę się, że cię widzę.
A ja cieszę się, że widzę ciebie. Posłuchaj, skarbie.
Mama chce, byś pomasowała jej nogi. Znów ją bolą.
- Tylko wtedy, gdy wracam do domu. - Bądż dla niej miła. Zwłaszcza dzisiaj.
- Porozmawiamy? - Obiecuję...
- Długo? - Gdy skończysz. Obiecuję.
Potem byla rozmowa z tatą.
Powiedzial, że wydal wszystkie pieniądze na leczenie mamy.
I że musial jeszcze pożyczyć 9000 dolarów od lichwiarza.
I że ma rok na oddanie tej sumy, której nie zarobilby w 10 lat.
Potem powiedzial, że dostal pracę sprzedawcy zlomu...
i że dzięki temu może zarobić 9000 dolarów w ciągu roku.
Fabryki, którym mam sprzedawać złom, są na południu.
W Kentucky, Luizjanie, Teksasie. Wyjadę na 10 miesięcy.
Będę spał w hotelach, autobusach, pociągach. Gdzie tylko się da.
A po roku spłacę cały dług.
To wspaniale, tato.
Pytanie tylko,
gdzie wy będziecie mieszkać, gdy wyjadę.
- Boże, ale tu gorąco. - Proszę, nie zostawiaj nas tu.
Nie mam wyboru. Oddałem dziś klucze do mieszkania.
- Oddałeś? - Podnieśli czynsz.
Wszyscy chcą zarobić na tej wojnie.
Babcia nie będzie zadowolona. Jesteśmy urwisami.
Arty zawsze coś tłucze.
Pamiętasz, jak stłukłem wazon?
A plamy atramentu na sofie? To moje dzieło. Jestem niebezpieczny.
Posłuchajcie mnie.
Jeszcze się nie zgodziła.
Jest stara, nie lubi zmian i nie chce, by wokół Belli kręcili się ludzie.
Ja też.
Przyjdzie tu, porozmawia z wami i podejmie decyzję.
Jeśli powie "nie", nie będę mógł wziąć tej pracy.
Musicie ją przekonać, że nie będziecie sprawiać kłopotów...
i że naprawdę chcecie tu mieszkać. Możecie to zrobić?
Co się stało?
- Jest dla mnie taka okropna. - Wcale nie. Jest po prostu stara.
Nie mógłbyś z nami zamieszkać? Tak bardzo za tobą tęsknię.
Muszę wyjechać na jakiś czas, ale mam dla ciebie dobrą wiadomość.
Wiesz, kto tu zamieszka, jeśli mama się zgodzi? Arty i Jay.
Fajnie?
Tak.
Mama właśnie to rozważa.
Możesz pójść na jakiś czas do swojego pokoju?
Nie, chcę zostać z tobą!
Byłoby łatwiej, gdyby mama i chłopcy...
- Zostaję z tobą. - O Boże. No dobrze, w porządku.
Tutaj.
Usiądż tutaj.
Tylko nic nie mów. Nie możemy zdenerwować mamy.
Popraw krawat, Jay. Wyprostuj kołnierz, Arty.
I stójcie prosto.
A więc?
Witaj, babciu.
Wiem, że dawno ich nie widziałaś, mamo.
Chcieli przyjechać, ale ich matka była chora.
Urośli, prawda?
- To ten młodszy? - Tak, Artur.
Jest dwa lata młodszy od Jaya.
Tego lepiej pamiętam. Jest podobny do matki.
- Masz jakieś problemy z oczami? - Z oczami?
To nic takiego. Mam alergię.
- Może płakałeś? - Ja? Nigdy nie płaczę.
Duzi chłopcy nie powinni płakać.
Wiem. Nie płakałem od lat. Zdarzyło mi się parę razy, gdy byłem mały.
To silne chłopaki. Jeden i drugi.
- Jakub, tak? - Tak, ale mówią na mnie Jay.
Nie podoba mi się Jay. Jakub to imię.
Tak, Jakub jest w porządku.
I Artur?
Artur, ale mówią na mnie Arty.
Ja tak nie będę mówiła.
Jasne, Artur to świetne imię. Jak król Artur.
- Chodzisz do szkoły? - Tak.
Do tej samej co Jakub.
- Który z was jest mądrzejszy? - Obaj świetnie sobie radzą w...
Nie. Niech sami powiedzą.
Który z was jest mądrzejszy?
Jakub.
Ma same piątki. Ja jestem lepszy w sporcie.
- W sporcie? - W baseballu, futbolu.
Tarzasz się w błocie, kurzu?
Wracasz w zabłoconych butach i brudzisz podłogę?
Nigdy. Czyszczę buty na boisku.
Mam ze sobą szczotkę i pucuję je na ławce.
Powiedz mi teraz, dlaczego chcecie mieszkać z babcią.
Może ty powiesz, Jakubie?
Bo kiedy tata powiedział, że będziemy mogli zamieszkać z tobą,
nasząjedyną żyjącą babcią i jedyną żyjącą ciocią Bellą,
pomyślałem, że rodzina powinna jakby...
trzymać się razem, gdy nasz kraj walczy z Niem...
Z Japonią, a poza tym...
Sądzę też, że... Nie, to wszystko.
To jest ten mądrzejszy?
Uważam, że dobrze powiedział, mamo.
A król Artur? Dlaczego chcesz mieszkać z babcią?
Bo nie mamy dokąd pójść.
On wie, co mówi.
Może jednak ten jest mądrzejszy.
No dobrze. Teraz babcia powie wam, dlaczego uważa,
że nie powinniście z nią mieszkać.
To nie jest dom dla chłopców.
Jestem starą kobietą. Nie lubię hałasu.
Nie lubię, gdy po domu kręcą się ludzie. Miałam sześcioro dzieci, wystarczy.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie, ja coś powiem.
Dlaczego miałabym was przyjąć? Jestem coś winna waszemu ojcu?
Czy przyjechał tu kiedyś po poślubieniu waszej matki?
Nie widziałam go tu. Nastawiła go przeciwko mnie, przeciwko własnej matce.
Nie lubiła mnie. A ja nie lubiłam jej.
Nie boję się powiedzieć prawdy.
Płakał w moim pokoju.
Jak dziecko.
Zawsze tak było.
Pochowałam męża i dwójkę dzieci, a jednak nie płakałam.
Nie miałam na to czasu.
Bella urodziła się ze szkarlatyną...
i do piątego roku życia nie mówiła, a jednak nie płakałam.
Jej siostra, Gertruda, dusi się, gdy mówi, a jednak nie płakałam.
Może pewnego dnia Louie zostanie znaleziony na ulicy martwy,
a ja nie będę płakać.
Tak mnie wychowano. Na silną osobę.
Źeby przetrwać na tym świecie trzeba być twardym jak stal.
Uważacie, że jestem okrutna?
Źe jestem potworem?
Bo babcia nie powinna tak mówić? To dobrze.
Może dzięki temu będziecie silniejsi, twardsi.
Nauczycie się dbać o siebie...
i nie będziecie potrzebowali niczyjej pomocy.
A więc taka jest moja decyzja. Może kiedyś mi za nią podziękujecie.
Daj chłopcom lody, a potem wróć tutaj, żeby pomasować mi nogi.
Nie. Masz rację, mamo. Jestem słaby, zawsze byłem beksą.
Mylisz się co do jednego. Evelyn nie nastawiła mnie przeciw tobie.
Przyciągnęła mnie do siebie. Miłością, troską.
Przykro mi, że nie przywoziłem tu chłopców częściej.
Ale może bałem się, że doświadczą tego, o czym próbowałem zapomnieć.
Może doświadczyli tego dzisiaj.
Zapomnij o lodach. Może innym razem.
Chłopcy, idziemy.
Idziemy!
Arty! Zjemy kolację kiedy indziej, dobrze?
Pojedżcie do domu, spakujcie się, a ja przygotuję dla was sypialnię.
Wielkie dzięki, ale mama i ja zdecydowaliśmy...
I nie zapomnijcie szczoteczek do zębów, bo nie sprzedajemy ich w cukierni.
Każdy niech przywiezie z domu coś, co kocha,
nawet dużego. Znajdziemy miejsce.
Dosyć! To nie twoja sprawa!
I zdjęcie waszej mamy, dobrze? Postawimy je tu.
Będziecie je widzieli przed snem...
i zaraz po przebudzeniu.
Jestem taka podekscytowana!
Sei still! Nie zostaną tu, koniec dyskusji!
A właśnie, że zostaną. Jeśli ich wyrzucisz, ja też odejdę.
Mówiłam to wiele razy, ale teraz mówię poważnie.
Wezmą mnie do domu opieki. Ciągle mi to powtarzasz.
Gdy odejdę, zostaniesz sama, a boisz się samotności.
Tylko ja o tym wiem.
Ale nie musisz, bo teraz będziemy wszyscy razem.
Ty, ja, Jay i Arty. Czyż nie będzie wspaniale?
"Drogi tato, mija pierwszy tydzień naszego pobytu u babci i wciąż żyjemy.
"Cieszymy się, że podoba ci się Waszyngton.
"Jeśli spotkasz Lincolna, poproś go, by wyzwolil niewolników z Yonkers.
"Żartowalem".
Wyciśnij gąbkę!
Wyżej. Powoli. Do samej krawędzi.
Nie. Musi być suchsza. Wyciśnij!
Bardzo dobrze. Jeszcze pod ławką.
Jesteś bałwanem!
Jesteś beznadziejny! Doprowadzasz mnie do szału!
- Mogę tu czasem przychodzić? - Oczywiście.
Moglibyśmy rozmawiać o twoim dziecku.
Naszym dziecku.
Dziękuję.
Będziesz szczęśliwa, Charlotte?
Jerry, nie prośmy o księżyc. Mamy gwiazdy!
- Cześć, Johnny. - Cześć, Bella.
Podobał ci się film?
Pewnie. Widziałam go już cztery razy. Chyba pobiłam rekord.
Nie, rekord jest mój. Widziałem ten film 12 razy.
Pod koniec zawsze płaczę, a ty?
Nie, nigdy nie widziałem zakończenia. Zawsze muszę brać się za sprzątanie.
- Opowiem ci je kiedyś. - Dobrze.
Jeśli zaraz kończysz pracę, poczekam na ciebie. Moglibyśmy się przejść.
Jasne. Tylko że ja idę w drugą stronę.
No tak.
Do zobaczenia.
Dobranoc, Johnny.
Ładnie wyglądasz w tej sukience.
Dzięki.
A ty ładnie wyglądasz w tym mundurze.
Chciałbym jakoś zdobyć pieniądze dla taty.
Nie jakąś drobną sumkę, ale mnóstwo forsy.
Może którejś nocy obetniemy babci warkocze...
i sprzedamy wojsku na drut kolczasty?
Jay, Arty, śpicie?
To dobrze!
Dzieje się ze mną coś wspaniałego.
Tyle że nie mogę wam powiedzieć, co.
Jesteście moimi dobrymi duszkami.
Myślisz, że nie słyszałam, jak wchodziłaś po schodach?
- Myślisz, że nie wiem, gdzie byłaś? - Byłam w kinie.
Tracisz czas na te filmy.
I jeszcze wyrzucasz pieniądze na magazyny filmowe.
Zaśmiecasz sobie głowę marzeniami, które nigdy się nie spełniają.
- Czasami tak! - Nigdy.
Daj mi ten magazyn. Nie chcę takich śmieci w moim domu.
Mamo, nie rób tego w obecności chłopców.
Nie obchodzi mnie, co oni widzą.
Daj mi to!
Daj!
Gdy umrę, będziesz mogła je kupować.
Nieprawda. Nawet gdy umrzesz, będziesz mi je zabierała.
Zapłacicie rachunek za prąd?
Jeśli spróbujecie obciąć mi warkocze, utnę wam palce.
"Drodzy chlopcy,
"jestem gdzieś w Alabamie, Bóg wie gdzie.
"Robię dobre interesy, ale parę dni temu uslyszalem przykrą wiadomość.
"Doktor powiedzial, że mam nieregularny rytm serca.
"Ale nie martwcie się. Czuję się dobrze.
"A im ciężej pracuję, tym szybciej będziemy razem. Caluję, tata".
Wiedziałeś, że nie zapomnę o twoich urodzinach, Aaron.
Aaron, to chłopcy Eddie'ego, Jay i Arty.
Są twoimi bratankami, chociaż są starsi od ciebie.
Przyszliśmy, żeby powiedzieć: "Wszystkiego najlepszego, Aaron".
Możecie mu to powiedzieć, jeśli chcecie.
Wszystkiego najlepszego, Aaron.
AARON - 1900-1908 - ŹYŁ 8 LAT
Wszystkiego najlepszego.
Do zobaczenia we wrześniu, Rose.
Na razie, tato.
Wiem, że kiedyś się spotkamy. Kocham cię.
Dziękuję, że przyszliście tu ze mną. Aaronowi na pewno było miło.
Zawsze przychodzisz tu sama?
Ciocia Gert przychodzi tu czasem, a wasz ojciec był raz.
Babcia nigdy nie przychodzi. A wuj Louie nie może.
- Dlaczego? - Z powodu wykonywanego zawodu.
- Co to za zawód? - Jest...
Jak to się nazywa? Jest poborcą.
Poborcą?
Zbiera od ludzi pieniądze i wkłada je do torby.
Potem oddaje je pewnemu człowiekowi, który mu za to płaci.
- Myślę, że jest gangsterem. - Wuj Louie?
Nie. Człowiek, dla którego pracuje. Louie jest tylko jego świrem.
- Świrem? - Tak myślę.
- Chciałaś powiedzieć "zbirem"? - Właśnie.
- Babcia o tym wie? - Babcia wie o wszystkim.
Nawet o tym, że jest świrem.
- Jak interes, mały? - Dobrze.
- Znasz Louie'ego Kurnitza? - Tak, to mój wuj.
- Widujesz go tu? - Nie widziałem go od przyjazdu.
Kiedy się pojawi, daj mi znać.
Mam trochę takich. Z większymi cyframi.
Jacyś faceci pytali o wujka Louie'ego. Dali mi dolara.
Połowa dla mnie, dobra?
Wyglądają mi na morderców. Ciekawe, czego chcą.
Jeśli chcecie sobie pogadać, usiądżcie i kupcie coś.
- Nie denerwujcie klientów! - Już idę.
Ciekawe, ile ci faceci daliby nam za babcię?
Nie mogę tu długo być.
Mama nie uwierzy, jeśli jej powiem, że zgubiłam się w drodze do banku.
W porządku.
Wyglądasz na smutnego.
- Czy coś się stało? - Nie.
Właśnie, że tak. Widzę to w twoich oczach.
Możesz mi powiedzieć. To ja, twoja przyjaciółka, Bella.
- Wiem, kim jesteś. - Wiem, że wiesz.
Więc dlaczego nie chcesz mi powiedzieć?
Chcę wstąpić do wojska.
Do wojska? Naszego?
Tak. Ale nie chcą mnie przyjąć.
Nie zdałem...
Tego czegoś, co trzeba zdać.
- Cieszę się. - Tak?
Jasne. Gdybyś poszedł do wojska, tęskniłabym za tobą.
Ja za tobą też.
To dobrze.
Bo nie będziemy musieli za sobą tęsknić, skoro będziemy razem.
- Nie będę całe życie bileterem. - Wiem. Mówiłeś mi.
Wiesz, jakiego koloru są moje oczy?
Nie. Jakiego?
- Patrzysz w nie. - Nie rozróżniam za dobrze kolorów.
- Masz piękne oczy. - Nie, mężczyżni nie mają pięknych oczu.
Właśnie, że mają. Nie upieraj się.
Chcesz mnie pocałować?
Tak. Naprawdę.
- Więc mnie pocałuj. - Pocałuję.
Ale teraz, dzisiaj. Albo trochę póżniej.
Już to robiliśmy.
Obejmiesz mnie czy nie?
- Nie mów mi, jak to robić. Sam wiem. - Więc zrób to, zamiast mówić, że zrobisz.
Dobrze.
Wystarczy.
Nie mogę oddychać.
Muszę złapać oddech.
Wystarczy na dzisiaj.
Nie wiem, dlaczego nie chcieli cię wziąć do wojska!
Wychodzisz za mąż?
Nie tak głośno! Chcesz, żeby babcia usłyszała?
Jak myślisz, czemu powiedziałam wam o tym tutaj?
- Naprawdę wychodzisz za mąż? - A znalazłaś już chętnego?
Jak to, czy znalazłam chętnego?
Oczywiście, że tak.
Ma na imię Johnny. Pracuje jako bileter w kinie Bijou.
Jay, Arty, nigdy jeszcze nie byłam tak szczęśliwa.
Czemu nie poszedł do wojska?
Nie chcieli go wziąć z powodu pewnej ułomności.
- Jakiej? - Związanej z czytaniem.
- Ma słaby wzrok? - Nie.
Miał problemy z nauką, tak jak ja.
Przez jakiś czas chodził nawet do szkoły specjalnej.
Był też w domu opieki.
W tym, którym ciągle straszy mnie babcia.
- Ile ma lat? - 30, może 40.
Ale jest przystojny.
I nie chce być do końca życia bileterem.
Chciałby otworzyć kiedyś ze mną restaurację.
Ja byłabym kucharką, a on menedżerem.
Potrafiłby prowadzić restaurację, skoro nie umie przeczytać menu?
Pomogłabym mu.
Problem w tym, że on niewiele zarabia,
a potrzebujemy 5000 dolarów, żeby otworzyć restaurację.
Nie wiem, czy babcia da mi tyle. Jak sądzicie?
Sądzę, że zabroni ci chodzić do kina.
Twoja matka ma 5000 dolarów?
Tak, a nawet więcej. Ma 10000 lub 15000 dolarów.
Nie wolno mi nikomu o tym mówić.
Gdzie je trzyma? W banku?
Nie. Trzyma je gdzieś w domu.
Co roku zmienia kryjówkę.
Nawet Gert, Louie i wasz ojciec nie wiedzą, gdzie są ukryte.
No proszę. Całe pranie już wisi.
Głupi Dummkopf.
Zdejmijmy to wszystko, zanim jeszcze bardziej zmoknie.
Zawsze mi się to przytrafia.
15000 dolarów? To dużo pieniędzy!
Obiecaj, że nie powiesz babci, że wam powiedziałam.
Obiecuję!
Nasze rozmowy są bardzo krótkie.
Wiem, że mogę wam zaufać, chłopcy.
Wiecie co? Wymyśliłam już nawet nazwę restauracji:
La Bella Johnny.
- Ładna. - Podoba wam się?
Mam nadzieję, że będzie umiał ją przeczytać.
Poczekaj, aż babcia pozna Johnny'ego. Biedak szybko wróci do domu opieki.
Gdzie ktoś taki jak babcia mógł schować pieniądze?
- Chyba nie chcesz ich ukraść? - Nie, ale moglibyśmy pożyczyć.
Marzę o wysłaniu tacie koperty z 9000 dolarów.
- Kto miałby mu je przysłać? Bóg? - Nie. Miał wuja w Polsce, który umarł.
Moglibyśmy napisać, że zostawił je tacie w spadku.
Myślisz, że Niemcy pozwoliliby Źydowi z Polski wysłać 9000 $...
Źydowi z Alabamy?
Zawsze, gdy babci nie bylo, przeszukiwalem dom.
Stój tam.
Szybko.
A potem pomyślalem: "Cukiernia".
Cicho.
Chyba nie chcesz, żeby babcia usłyszała.
Sprawdż pod kontuarem, a ja poszukam pod waflami na lody.
Przynieś mi loda czekoladowego z posypką.
Zamkniesz się wreszcie?
To włamanie. Wyrok od dwóch do pięciu lat.
- Kto tam? - Przestań świecić mi w oczy!
Czego pan chce? Nie ma tu niczego, co warto ukraść.
- To ty, Jay? - Tak.
- I Arty? - Tak. Kim pan jest?
To ja, wasz wuj Louie. A co myśleliście?
Są z was już dwa silne chłopy, co?
Długo tu siedziałeś?
Odkąd mama zamknęła cukiernię. Czekałem, aż pójdzie spać.
Nikt nam nie mówił, że przyjedziesz.
Bo nikt nie wiedział. To duża niespodzianka, nawet dla mnie.
Chodżcie, uściskajcie wujka.
Słyszeliście.
Ruszać się!
Waga średnia, co?
Zostaniesz na noc?
Parę dni. Może tydzień. W moim mieszkaniu jest remont.
Nie wiedziałeś, że będzie?
Akurat teraz znależli odpowiednią farbę. Niełatwo o nią w czasie wojny.
Jeśli będziecie kraść lody w środku nocy, pożałujecie tego.
Wierzcie mi.
Ja i wasz tata robiliśmy to samo, gdy byliśmy mali.
Nie braliśmy niczego w ciągu dnia. Ani cukierków, ani lodów.
Ale gdy tylko mama rozpuściła włosy i zgasiła światło,
zbiegaliśmy na dół i lizaliśmy lody jak koty.
Cała zabawa polegała na przechytrzeniu mamy.
Bo mama była sprytna.
Wiedziała nawet, czy z precla zniknęła sól.
Następnego dnia przy śniadaniu wpatrywała się we mnie.
Patrzyła mi prosto w oczy, nie drgnęła jej nawet powieka.
Jej oczy wyglądały jak stróże prawa.
Ale ja zawsze wytrzymywałem jej spojrzenie i w końcu odwracała wzrok.
Kompletny nokaut.
Tak, ja i mama.
Uwielbialiśmy wkładać rękawice i stawać na ringu.
Co?
O co chodzi? O to?
Nie martwcie się. Kumpel dał mi go na przechowanie.
Jest gliną i wyjechał na obóz z dziećmi.
Nie chciał, żeby zdarzył się tam wypadek.
Jest naładowany?
Mam nadzieję, że nie. Jeśli wystrzeli, będę musiał zostać baleriną.
Nie wiedziałem, że policjant może pożyczać broń.
Masz łebskiego brata, wiesz, Arty?
Masz rację, Jay. To mój pistolet.
Jestem ochroniarzem bardzo ważnego i wpływowego polityka.
Kimś w rodzaju agenta FBI, tyle że inaczej to się nazywa.
To znaczy zbirem?
Kto ci naopowiadał takich rzeczy? Jay?
Nie, przysięgam.
Nigdy więcej nie mów tego słowa. Przy nikim.
Nie to słowo miałem na myśli. Chciałem powiedzieć "świrem".
Źartownisie z was.
Nie róbcie mnie w konia, bo zacznę wierzgać.
Porozmawiajmy teraz o interesach.
Mam dla was propozycję. Chcielibyście dla mnie pracować?
Po 5 dolarów na łebka. Źywą gotówką.
Jasne.
To wasza pierwsza tygodniówka.
Gdzie?
W kieszeni Jaya. Sprawdż.
Banknot 5-dolarowy. Jak to zrobiłeś?
To ręce geniusza.
Mogłem być koncertującym skrzypkiem, ale chustka ciągle spadała mi z ramienia.
- Co? - Nie nadążacie? Nieważne.
Arty, umiesz prowadzić samochód?
Mam dopiero 13 lat. Dobrze jeżdżę na wrotkach.
Tak? To dobrze.
Bo trochę cię wyrolowałem.
Hej, obudż się! Nie ma czasu.
- Co będziemy musieli robić? - Nic.
Jeśli ktoś się tu zjawi i będzie o mnie pytał,
nic nie wiecie, niczego nie widzieliście.
Pytało o ciebie dwóch facetów.
Tak? Jak wyglądali?
Jeden miał złamany nos i krawat...
Z wizerunkiem Betty Grable.
To Hollywood Harry i jego brat.
Jeśli wrócą i zaczną was wypytywać, co im powiecie?
- Nic. - Mądre chłopaki!
Zajrzyj do kieszeni Arty'ego.
- Kolejne 5 dolarów. - Mógłbym grać w Carnegie Hall.
Nie będziemy robili nic złego, prawda?
Jesteście moimi bratankami.
Myślicie, że wpakowałbym was w jakąś kabałę?
Nie wygłupiajcie się. Już póżno. Idę się umyć.
Jeszcze jedno.
Nie dotykajcie tego.
Trzymam tam ważne rzeczy.
Prawo jazdy, kartę powołania...
i nowe spinki do mankietów.
Zapomnijcie o tym. Nieważne.
Położę ją gdzieś indziej, żeby was nie kusiło.
Arty, zobacz, czy nie masz czegoś w spodniach od piżamy.
Nic tam nie ma.
Nie martw się. Jesteś jeszcze młody.
Jest niesamowity. Chwilami wydaje mi się, że oglądam film z Jamesem Cagneyem.
Jak się masz, księżniczko?
Nie, przestań!
Masz kłopoty. Wiem o tym.
Tylko wtedy przychodzisz w nocy.
- Ochronisz mnie, prawda? - Ja?
Lepiej spraw sobie dużego psa.
Czytałeś czy kradłeś?
Tylko patrzyłem.
A to co? Wiesz, co spotyka ludzi, którzy mnie okradają?
Następnym razem wezwę policję.
Chyba nie powinniśmy już szukać jej pieniędzy.
Jakubie, wyjdż na zewnątrz i zaciągnij zasłony.
Arturze, idż do piwnicy i przynieś butelki z sokiem.
Nie karmię was za nieróbstwo.
Wymyśliliście już coś?
Jak mam powiedzieć babci o mnie i wiecie-kim?
Byliśmy ostatnio zajęci.
Jasne. Rozumiem.
Jeśli coś wymyślicie, dam wam po dolarze.
Wiem, że się wam przydadzą.
Na tej rodzinie można nieżle zarobić.
Cześć, mamo. Cieszysz się, że mnie widzisz?
- Jak długo tu zostaniesz? - Nie wiem.
Parę dni, może tydzień.
Wolę parę dni.
Ja też cię kocham, mamo.
Cześć, mały. Chodż tu.
No chodż.
Podejdż tu.
- Wiesz, co to jest? - Jasne, 5-dolarowy banknot.
Powiedz wujkowi Louie'emu, że w piątek wieczorem koniec zabawy.
Nie widziałem go, nie wiem, gdzie jest, i nie chcę pańskich pieniędzy.
W takim razie powiedz mu za darmo.
O Boże! Mój ząb!
Tylko raz ugryzłem. Nie muszę iść do dentysty.
Jadłeś mój batonik, więc pójdziesz do mojego dentysty.
To tutaj. Szybko. Otwieraj drzwi. Dummkopf.
Nawet nie znieczulił.
Miałeś szczęście. Gdy my byliśmy mali, nie stać nas było na dentystę.
Mama wyrywała mi zęby trzonowe za pomocą butelki po coli.
Będziesz tu siedział, aż zjesz zupę. Nawet całą noc.
Próbowałem. Nie mogę. Jest okropna.
- Zjedz szybko, to nie poczujesz smaku. - Czułbym nawet, gdybym nie miał języka.
Nie chcesz mieć języka? To da się załatwić.
- Może napiłby się tylko gorącej herbaty? - Pytałam cię o zdanie?
Może zamiast jeść kolację, policzysz precle?
- Jakie precle? - Te, które są w słoiku.
Rano było ich tam dziewięć, teraz jest tylko sześć.
A nie sprzedajemy dziś precli.
- Pozwoliłeś je ukraść i zapłacisz za nie. - Co?
Milcz. Nie będziesz się tak odzywał do swojej babci.
Pomóż Belli zmywać naczynia.
Potem pójdziesz na dół i sprzątniesz parter.
- Jeszcze nie zjadłem. - Bello, zabierz mu talerz.
Zabierz mu talerz!
To cię bawi, Louie?
Nie próbuj zabrać mi talerza, mamo. Louie jest głodny.
Jedz szybko i nie rób hałasu.
Rozmawiałam z Gert. Przyjdzie do nas jutro wieczorem.
Powiem wtedy babci o moich planach.
Potrzebuję ciebie i Arty'ego. Będziecie mnie wspierać, prawda?
Nie denerwujcie babci, bo chcę, żeby była w dobrym humorze.
Spójrz na mnie. Nie mogę przestać jeść. Zjadłam dziś trzy precle.
- Ty zjadłaś? Czemu jej nie powiedziałaś? - Wie, że to ja je zjadłam.
Zapytała mnie: "Dlaczego tyle jesz? Denerwujesz się czymś?"
Oczywiście, że się denerwuję!
Przepraszam. To był wypadek. Zapłacę.
Nie. Dopisz do mojego rachunku za precle.
Marnujecie paliwo, chłopcy.
Nic ciekawego.
Hollywood Harry próbuje wypłoszyć wuja Louie'ego z nory.
Zapomniałem. Kazali ci powiedzieć, że w piątek wieczorem koniec zabawy.
Tak?
Nie przejmuj się.
Źadni frajerzy nie będą mi mówili, kiedy mam przestać się bawić.
Chciałbym być taki twardy jak ty.
Masz szansę. Postawiłeś się dziś starej, a to wymagało heroizmu.
- Co to jest heroizm? - Heroizm?
To jest heroizm.
Masz kłopoty?
Mam je zawsze.
Hej, Hollywood Harry.
Uważaj na swój krawat z Betty Grable.
Jak mogłeś, mały morderco?
Tej cukierni nie będzie trzeba sprzątać przez cały rok.
- Wiesz, co dał mi wujek Louie? - Nie wiem. Jestem martwy.
Dolara. Pójdziemy w niedzielę do kina?
Do kina? Chodżmy na film wojenny. Zobaczymy, jak zabijają niemieckie babcie.
Co ty wyprawiasz?
- Odkurzam fotel. - Nie sądzę.
Od dziś, Arturze, nie będę już dla ciebie taka miła.
"Gwiazdko jasna, gwiazdko na niebie
"Z nadzieją wpatruję się w ciebie
"Tak bardzo pragnę, tak bardzo chcę"
Dalej nie pamiętam, ale spraw, proszę, by moje marzenie spełniło się.
Pokażę wam, jak wykradałem się z domu, kiedy byłem mały.
Szalałem za moją dziewczyną, Francie, ale mama jej nie lubiła.
Dlaczego?
Bo Francie była mężatką, a ja miałem 13 i pół roku.
Chodżcie tu.
Siedem metrów.
Wykopałem go razem z Bellą.
Z Bellą?
Powiedziałem jej, że po drugiej stronie są Chiny.
Bardzo się podnieciła, bo uwielbia chińskie jedzenie.
- Babcia wie o tunelu? - Odkryła go po jakimś czasie.
Pewnego dnia czekała na mnie po drugiej stronie.
Bach! Wielka niemiecka łapa wylądowała na mojej głowie.
Tunel stał się moim więzieniem.
- Więzieniem? - Lochem babci.
Zamykała mnie na dwie, trzy godziny.
Siedziałem tu bez światła, wody, jedzenia.
Ledwo starczało powietrza.
- Ja bym zwariował. - Jestem twardy jak głaz.
Wyłażcie. Daj rękę.
Arty, chodż.
Dziwne miejsce na właz kanalizacyjny.
Bella i ja zwinęliśmy tę pokrywę z ulicy.
Powiedziałem jej, że dzięki temu nie wprowadzi się do nas tłum Chińczyków.
Chodżmy.
Dobra, chłopaki. Cofnijcie się. Z drogi!
Oto Louie Kurnitz, król Yonkers!
- Co właśnie zrobiłem? - Skoczyłeś do wody.
Nie, bałwanie. Zrobiłem plusk.
Na tym polega życie. Trzeba zrobić wielki plusk.
Inaczej do śmierci będzie się nikim. A ja nie umrę, póki nie stanę się kimś.
Oblej go!
Jeszcze!
A czy babcia zamykała w lochu naszego tatę?
Nie mogła.
Gdy otwierała drzwi do lochu, wasz tata przywiązywał się do kaloryfera,
nawet gdy było gorąco.
Eddie bardzo się jej bał.
Ale ciocia Gert...
bała się jeszcze bardziej niż wasz ojciec.
Mówiła przez sen.
I którejś nocy mama usłyszała coś, co jej się nie spodobało,
więc Gert przez tydzień nie dostawała kolacji,
aż nauczyła się spać, wstrzymując oddech.
To dlatego teraz tak śmiesznie mówi.
- Nie chciałeś nigdy uciec? - Źartujesz? Uciekałem, 12 razy.
- 12 razy? - To wciąż rekord w Yonkers.
W końcu nie chciała mnie przyjąć z powrotem.
Powiedziała policjantowi, że mnie nie zna.
- Nie nienawidziłeś jej za to? - Pewnie, że tak. Bardzo.
Do czasu, gdy zorientowałem się, że poradzę sobie bez niej i innych ludzi.
Mama była cholernie dobrą nauczycielką.
Co sądzicie o waszym wuju Louie'em? Lubicie go?
Też pytanie.
Nie przyzwyczajajcie się.
Jeśli uzależnicie się od innych, nigdy nie poradzicie sobie w życiu sami.
Rozumiecie? Bijemy się.
Łap go!
Uderz mnie najmocniej, jak potrafisz.
Mógłbyś popilnować cukierni, dopóki nie zejdzie babcia?
Muszę kupić coś na kolację.
Nie umiem robić lodowych koktajli. Mogę co najwyżej podać szklankę wody.
Babcia zaraz zejdzie.
I nie zapomnij. Ty i Jay obiecaliście, że będziecie mnie dzisiaj wspierać.
- Jak leci, synu? - Dobrze.
Ma pan ochotę na szklankę wody?
- Dzień dobry. - Czyżby?
Na waszym miejscu przestawiłbym wóz. Stoi zbyt blisko hydrantu.
Za chwilę poleci do nieba.
Cześć, twardzielu. Podasz mi kawę? Jest za tobą.
Nie. Chcę ją wziąć ze sobą.
Dobrze. Tylko proszę odnieść filiżankę.
Fajnie się wczoraj pływało?
Louie wie, że nic nie zrobię, dopóki nie będzie miał przy sobie czarnej torby.
Ale dziś wieczorem będzie ją miał.
Możesz się założyć o jego życie.
Teresa? To ty?
To ja, Bella!
Witaj!
Mój Boże. Twoje?
Kilka lat temu sama byłaś dzieckiem.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Chłopiec, Andrew.
Jest podobny do ojca.
Tak wygląda twój mąż? Jest bardzo słodki.
Wiesz co? Sprzedawałam twojej mamie lody.
Mogłabym go chwilę potrzymać?
Tak.
Ale bądż ostrożna. Lubi robić gwałtowne ruchy.
Nie martw się. Kogo jak kogo, ale dziecka na pewno nie upuszczę.
Jesteś taki słodki.
Spójrz. Lubi mnie.
Wszystkie dzieci mnie lubią.
Widzę, ile postawiłeś...
i stawiam...
jeszcze pięć.
I co mam teraz zrobić?
To zależy od tego, jakie masz karty, ośle.
- Chcesz je zobaczyć? - Nie, nie chcę...
Podnieś stawkę.
Dwa, trzy, cztery, pięć.
Co masz?
Cztery karty. To dobrze?
Byłem ślepy. Proszę.
Co teraz masz?
Pięć kart.
Wiem, że masz pięć kart, bo właśnie tyle ci dałem.
Nie irytuj mnie, mały. Nie jestem w nastroju.
Pokaż karty.
- Mogę najpierw coś postawić? - Już postawiłeś.
Postawiliśmy, podnieśliśmy stawkę, a potem znów ją podnieśliśmy.
W porządku.
Chcesz postawić więcej? No to stawiaj. Ile?
Chyba zablefuję.
Zablefujesz?
Gdy mówisz, że blefujesz, ja wiem, że blefujesz,
i już wygrałem.
Czemu? Może blefuję, mówiąc, że blefuję.
Daj mi karty. Mam tego dosyć.
Grasz jak twój ojciec. Jak przegrany.
Chcesz skończyć jak on, sprzedając złom?
Mam cztery asy. Czy to znaczy, że przegrałem?
- Tak, przegrałeś. Cztery asy to porażka. - Dlaczego?
Bo ta gra nazywa się: "Kto ma cztery asy, ten przegrywa".
Wyjrzyj jeszcze raz.
Wciąż tam są. Chyba jeszcze tu zostaniesz.
Nie bądż taki pewny. Tę grę na pewno wygram.
Poker i coca cola? Gdyby babcia wiedziała, zrzuciłaby mnie z dachu.
- Nie przepadasz za nią, co? - Jest okropna.
Kiedy miała 12 lat,
ojciec wziął ją na wiec polityczny w Berlinie.
Gliny na koniach rozpędziły tłum pałkami.
Ktoś rzucił kamieniem i jakiś glina roztrzaskał jej ojcu głowę.
A potem jeszcze koń zmiażdżył jej stopę.
To dlatego wciąż kuleje.
Nie ma dnia, by nie bolała jej stopa. A jednak nigdy nie wzięła nawet aspiryny.
To się nazywa heroizm, mały.
- Gdzie jest wujek Louie? - Bierze prysznic.
- Muszę z nim porozmawiać. - O czym?
- Nie twój interes. - Ani twój, bo nie masz własnego interesu.
Masz tylko pracę, która kosztuje cię 12 centów dziennie.
To długo nie potrwa. Poproszę wujka, żeby zabrał mnie dziś ze sobą.
Co?
Chcę trochę zarobić. Znależć jakąś pracę.
Jeśli będziemy czekać na tatę, zadłużę się tu bardziej niż on.
- Więc zabierz mnie ze sobą. - Ciebie? Jesteś jeszcze dzieckiem.
Poza tym ona traktuje ciebie inaczej niż mnie.
Boję się jej.
Koń zmiażdżył jej stopę, gdy była mała, a mimo to nie wzięła jeszcze aspiryny.
Byłam u fryzjera. Zauważyłeś?
Tak. Wyglądasz tak samo.
Powiedziałam, żeby nie zmieniali fryzury, bo może się nie spodobać przyjacielowi.
Mogłabym poznać dziś twoich rodziców?
To nie jest odpowiedni dzień.
- Dlaczego? - Tak czuję.
- Rozumiem. Ale nie stało się nic złego? - Nie.
- Wszystko aktualne, tak? - Jasne.
To po prostu nie jest odpowiedni dzień.
Pójdę już. Dziś jest ważna kolacja.
Źycz mi powodzenia, Johnny.
W porządku, to mi wystarczy.
Chcesz iść ze mną? Dlaczego?
- Tam jest zimno i niebezpiecznie. - Wiem, ale tam są pieniądze.
- Chcesz się szybko wzbogacić? - Nie chcę pieniędzy dla siebie, ale dla taty.
- Czyż to nie piękne? Nowy Robin Hood. - Nie chcę okradać ludzi.
- Nie? A kogo? - Nikogo.
- No to szybko się nie wzbogacisz. - Niektórym to się udaje.
- Na przykład komu? - Mógłbyś mnie nauczyć tego i owego.
Nie mam czego cię uczyć i nie chcę cię niczego uczyć!
Myślisz, że to właśnie robię? Okradam banki? Sklepy monopolowe?
- Staruszki w parku? - Nie, wcale tak nie myślę.
Masz jaja, mały. Wiesz o tym?
Wiem, że je mam.
Mam cię ze sobą zabrać? Po co? Dla towarzystwa?
Twoje towarzystwo już mi doskwiera.
Do czego mógłbyś mi się przydać? Co możesz dla mnie zrobić?
Mógłbym nosić twoją czarną torbę.
- Interesuje cię moja czarna torba? - Myślałem tylko...
Ale chcesz ją nosić. Dlaczego? Wydaje ci się, że jest ciężka?
Myślisz, że mam złamaną rękę i nie uniosę takiej małej torby?
A może interesujesz się nią z innego powodu?
- Majstrowałeś przy niej? - Nie, przysięgam.
Ale jesteś ciekaw, co? Lle waży i tak dalej.
- Może ją podniesiesz? - Nie chcę.
Podnieś ją! Nie ugryzie.
- Będzie cię kusić, póki jej nie podniesiesz. - Naprawdę nie chcę.
- Podnieś ją. - Nie mieszaj się w to!
Arty, chodż tutaj.
- Ja? - Owszem! Ty jesteś Arty.
Chcę, żebyś podszedł do stołu i podniósł tę torbę.
Jay jest bliżej.
Jay nie jest zainteresowany. Chcę, żebyś ty to zrobił.
Podnieś ją.
Nie wiem, dlaczego, ale chyba zaraz się rozpłaczę.
Podnieś ją.
- Jest ciężka? - Nie.
- Lekka? - Nie.
- A jaka? - Taka sobie.
Taka sobie. W porządku.
Jak myślisz, co w niej jest? Pieniądze?
Pięcio-, dziesięcio-, dwudziesto- i studolarówki spięte gumkami?
Co?
- Zapytałem cię o coś! - Nie wiem!
Nie wiesz? To może otworzysz torbę i sprawdzisz?
Nie chcę jej otwierać.
Poproszę ostatni raz, bo straciłem cierpliwość. Otwórz ją!
Nie rób tego! Daj mu spokój! Chcesz, by ktoś ją otworzył? To ją otwórz!
Może nie okradasz banków i staruszek.
Jesteś gorszy! Dręczysz dzieci, własnych bratanków!
Kpisz sobie z mojego ojca, bo boi się babci?
Każdy w Yonkers się jej boi.
I jeszcze jedno. Mój ojciec przynajmniej robi coś podczas tej wojny.
Jest chory i zmęczony, ale sprzedaje złom, z którego powstaną okręty i czołgi.
Jestem z niego dumny!
Co ty robisz? Chowasz się w domu matki.
Straszysz dzieci i zgrywasz Humphreya Bogarta.
Ale nie jesteś Humphreyem Bogartem. I powiem ci coś jeszcze.
Nie. To wszystko.
To było dobre. Wyśmienite.
Miałem łzy w oczach, przysięgam na Boga.
Masz większe jaja, niż sądziłem.
Masz w portkach dwie kule armatnie.
Twój ojciec to szczęściarz, wierz mi.
Wiesz, co w sobie masz, Jay?
Heroizm.
Co to jest heroizm?
Powiedz mu, Arty.
Chodż.
To jest heroizm.
Gert?
Masz ochotę na jeszcze jeden kawałek strudla?
A ty, Louie? Jeszcze kawałek?
- Nie, dziękuję. - Zawsze jesz dwa kawałki.
Dziś jeden mi wystarczy. Dziękuję.
Mamo?
Nie pomagajcie mi ustawiać krzeseł. Wiem dokładnie, jak mają stać.
Mamo, muszę już lecieć. Zadzwonię w przyszłym tygodniu.
Jay, nie przejmuj się tym. Arty, bądż dzielny.
- Gert, fajnie, że się zobaczyliśmy. - Nie możesz jeszcze iść! Obiecałeś!
Mówiłem, że zostanę na kolację. Ile ich ma jeszcze być?
Nie było jeszcze rodzinnej rozmowy.
Rozmawialiśmy przez całą kolację. Nie miałem szansy niczego przełknąć.
Ale nie o wszystkim jeszcze rozmawialiśmy.
Jest coś, o czym nie wypadało rozmawiać w czasie kolacji.
Usiądż tam. To twoje miejsce.
Mówiłem ci, że muszę iść po kawie.
Wypiłem kawę, zjadłem strudel i całą kolację. A teraz muszę już iść!
Nie możesz! Musisz tu być! Musi tu być cała rodzina!
- Mamo, powiedz mu! - Za bardzo się ekscytujesz.
Dobrze, w porządku. Już nie będę. Widzisz? Jestem spokojna.
Mogłabyś go poprosić, żeby został?
Zostanie.
Jay, Arty, siedżcie na sofie. Mamo, ty siedż tam.
Ja będę siedzieć tutaj, a ty, Louie, usiądż na krześle.
Siedziałem cały wieczór. Chyba postoję.
Byłoby lepiej, gdybyś siedział. Wyobrażałam sobie, że będziemy siedzieli.
Nie chcę siedzieć! Wyobraż sobie coś innego.
Wyobraż sobie, że wszyscy siedzą, a ja stoję.
Nie mógłbyś usiąść na chwilę,
żeby Bella mogła nam powiedzieć to, co ma nam do powiedzenia?
Dobra! Siedzę. W porządku? Tak to sobie wyobrażałaś?
Wyobrażałam sobie, że usiądziesz na tym krześle.
Muszę zaraz iść. To bardzo ważne!
Nie chcę cię denerwować, skarbie.
Ale nie chcę też tracić czasu na ciągłe przesiadanie się.
Postoję, posłucham i pójdę!
- Wyobrażałam sobie, że wszyscy siedzimy. - Jezu!
Przestań się z nią kłócić i usiądż,
zanim znów się zdenerwuje.
Louie, cicho! Gertrudo, przestań.
"Louie, cicho. Louie, zostań. Louie, jedz". Już się ciebie nie boję, mamo.
Może wszyscy pozostali tak, ale nie ja. Rozumiesz?
Louie, siadaj.
Kto chce zacząć?
"Kto chce zacząć?" Co zacząć?
Mamo, nie mam na to czasu.
Może gdy miałem 12 lat, ale nie dziś.
To jedna z jej zwariowanych zabaw. To jedna z...
To tylko zabawa? Bawisz się z nami?
Nie, to nie zabawa! To bardzo ważne.
Po prostu nie wiem, od czego zacząć.
Ktoś musi mi pomóc, to wszystko.
Masz nam coś ważnego do powiedzenia i chcesz, żebyśmy zaczęli?
Gert, nie! Ty ją rozumiesz lepiej ode mnie.
Gdy dowiesz się, o co chodzi, daj mi znać.
Ciociu, byłaś ostatnio w kinie?
Tak! Dziękuję, Jay. Byłam ostatnio w kinie i to nie raz.
- Trzy razy w zeszłym tygodniu. - Naprawdę?
Widziałaś coś dobrego?
Widziałam film z Williamem Holdenem i Jean Arthur. Podobał mi się.
Dlatego obejrzałam go trzy razy.
I dlatego musiałem zostać na kolacji?
Usiadłem na wskazanym krześle, żeby to usłyszeć?
Jean Arthur i William Holden? To jakiś konkurs filmowy, czy co?
O to chodzi?
Mamy zgadywać, jakie filmy widziałaś?
Nie, nie do tego zmierzam. Jay, zadaj mi jakieś pytanie.
- Poszłaś do kina sama? - Tak. Zawsze chodzę sama.
Ale dobrze, że o to zapytałeś, bo kogoś tam poznałam.
Zapytaj mnie o coś, Gert.
Nie wiem, o co mam cię pytać.
Zapytaj, kogo poznała.
- Kogo poznałaś? - Ma na imię Johnny.
Zawsze go tam spotykam, bo jest bileterem. Jest bardzo miły.
Spotykacie się tylko w kinie?
Nie. Raz czy dwa poszliśmy na kawę i raz też byliśmy na spacerze w parku.
- Poszłaś z tym facetem do parku? - Tak. Źeby porozmawiać.
Musisz siedzieć, jeśli chcesz mi zadawać pytania.
Dobrze.
- Czyja teraz kolej? - To wtedy wróciłaś o 23:00?
Tak. Dziękuję, że słuchałaś, mamo.
Co robiłaś do 23:00?
Spacerowaliśmy i rozmawialiśmy, żeby się lepiej poznać.
On nie chce całe życie być bileterem.
Chce kiedyś otworzyć własną restaurację.
Własną restaurację? A jest bileterem? Lle ma lat? 15, 16?
Nie. Ma 40 lat. I chce otworzyć tę restaurację razem ze mną.
- Dlaczego z tobą? - Bo ja bym gotowała.
I pisała menu. I prowadziła księgowość.
- A on co miałby robić? - Byłby menedżerem.
A dlaczego ten menedżer nie może pisać menu i prowadzić księgowości?
Bo ma problemy z czytaniem.
- Co? - Ma problemy z czytaniem.
Zaraz, chwileczkę. Mówisz, że on nie umie czytać?
Nie wstawaj z krzesła. Nie tak to sobie wyobrażałam.
Ja też nie. Ten facet jest analfabetą?
Nie! Trochę umie czytać.
Co to znaczy "trochę"? Swoje imię? Posłuchaj mnie.
On albo stroi sobie z ciebie żarty, albo chce cię wykorzystać.
- Chce cię wykorzystać? - Może to zły moment na tę rozmowę.
To bardzo dobry moment. Czego ten facet od ciebie chce?
Dotykał cię? Obmacywał?
To nie jest taki człowiek.
A jaki?
Ma 40 lat, zabiera cię nocą do parku,
chce otworzyć z tobą restaurację i nie umie czytać ani pisać?
Jak chcesz otworzyć restaurację? Kto wyłoży pieniądze?
To by kosztowało tylko 5000 dolarów...
5000 dolarów...
A dlaczego nie 5 milionów? Kto wyłoży te 5000? On?
Nie sądzę. Nie ma pieniędzy!
- Kiepsko. To kto? - Nie krzycz na mnie!
Nie krzyczę na ciebie! Tylko pytam.
- Kto wyłoży te 5000 dolarów? - To okropne. Mamo, proszę.
- Kto wyłoży pieniądze? - Jakoś je zdobędę.
Co to znaczy "jakoś"? Nie ma żadnego "jakoś".
Chcesz, żeby mama sprzedała cukiernię? On tego chce?
O nic mnie nie prosił!
Ten facet jest albo bardzo sprytny, albo bardzo niebezpieczny.
Nie wygląda mi na sprytnego, więc musi być niebezpieczny.
Nie jest niebezpieczny!
Skąd wiesz?
Do domu opieki nie biorą niebezpiecznych ludzi.
O Boże.
Do domu opieki?
Nie rozumiem.
Czy ktoś mógłby mi to wszystko wyjaśnić?
Skarbie, wygląda na to, że temu facetowi brakuje piątej klepki.
- Mieszka teraz w domu opieki? - Nie. Mieszka z rodzicami.
Nie podobało mu się tam. Nie traktowano go dobrze.
Mamo, tam nie jest przyjemnie.
Skarbie, chcę, żebyś przestała chodzić do kina.
Chcę, żebyś przestała się spotykać z tym facetem.
Może jest miły, ale najwyrażniej ma głupie pomysły.
Jay, Arty, mieliście mnie wspierać.
Róbcie to! Obiecaliście!
Po co mieli cię wspierać? Chodzi o restaurację, pieniądze?
- Tego on chce? - Nie, chce więcej.
- Czyli? - Mnie! Chce mnie!
Chce się ze mną ożenić. A ja chcę za niego wyjść.
Chcę mieć z nim dzieci. Chcę mieć dzieci.
Jezu Chryste!
Dosyć! Nie chcę tego dłużej słuchać.
Dlaczego? Myślisz, że nie mogę mieć zdrowych dzieci? Mamo, mogę.
Jestem silna jak koń.
Pracuję w cukierni i opiekuję się tobą od 12. roku życia.
Jestem silna. Jestem ze stali!
Czy nie tacy według ciebie powinniśmy być?
Tylko że moje dzieci nie umrą,
bo będę je kochała i opiekowała się nimi.
Moje dzieci będą szczęśliwe, bo nauczę je tego.
Nie będą uciekać z domu, a potem unikać go, gdy dorosną.
Nie będą się bać tak, by nie móc oddychać.
I nigdy nie będę ich zmuszała, by masowały mi plecy i nogi,
bo ty nigdy nie miałaś obok siebie nikogo, kto kochałby cię na tyle,
by chcieć cię dotykać, bo zawsze dawałaś do zrozumienia,
że nie chcesz być dotykana...
z miłością.
Wiesz, jakie to uczucie, dotykać stali?
Jest twarda i zimna. Nie chcę takiego losu dla moich dzieci.
Chcę, by wychowywały się w cieple.
Pozwól mi mieć dzieci, proszę.
Muszę kogoś kochać.
Muszę kochać kogoś, kto odwzajemni moją miłość, zanim umrę.
Obiecuję, że nigdy nie będziesz musiała się bać, że zostaniesz sama,
bo będziesz miała nas.
Louie, powiedz jej, jakie to może być wspaniałe!
Gert, czyż to by jej nie uszczęśliwiło?
Proszę, powiedz "tak".
Chcę, żebyś powiedziała "tak"!
Proszę!
Niech ktoś mnie przytuli.
"Drogi tato,
"póżniej tamtej nocy stalo się coś, czego na pewno byś nie pochwalil.
"Mam nadzieję, że mi wybaczysz".
Bar jest zamknięty.
Popatrz na niego.
- Dokąd się wybierasz? - Harry, jest pusta.
- Gdzie on jest? Gdzie są moje pieniądze? - Jakie pieniądze?
Moje cholerne pieniądze!
Nie wiem, o czym pan mówi. Znalazłem tę torbę w domu!
Próbowałem uciec z domu!
Powiedz, gdzie on jest, albo skończy się twoja ucieczka!
Nie wiem. Przysięgam.
Znajdę go. A potem znajdę pieniądze.
A jeśli nie, to módl się, żebyśmy się więcej nie spotkali!
Odeślę ci wóz pocztą! Dzięki, Jay-Jay!
Masz w sobie heroizm, mały!
Miał dwie torby! Ten sukinsyn miał dwie torby!
"Wiem, że żle zrobilem, pomagając wujkowi w ucieczce, tato,
"bo chyba jest oszustem.
"Ale po tym, co babcia zrobila tamtego wieczoru cioci Belli,
"uznalem, że ktoś w tej rodzinie powinien pomóc komuś innemu".
Jak myślisz, gdzie jest ciocia Bella?
To już czwarty dzień. Jest gdzieś w mieście. Martwię się.
- Może wuj Louie ją zabrał. - Jeśli nie wziął mnie,
to myślisz, że zabrałby ciocię Bellę i jej upośledzonego, 40-letniego biletera?
Witaj, ciociu. Jak się czuje babcia?
Wygląda na zmęczoną. Nie pozwoliła mi nawet pomóc w cukierni.
Nie wiesz, gdzie może być ciocia Bella?
Jest u mnie. Nie chce, by ktokolwiek o tym wiedział.
Wróci kiedyś?
Kto wie? Ma się dziś spotkać z tym mężczyzną.
Przepraszam. Mam problemy z mówieniem.
Nie mógłby ci pomóc jakiś lekarz?
Nie zdarza mi się to często. Przeważnie wtedy, gdy jestem tutaj.
Zadzwonię wieczorem. Pa, chłopcy.
Witaj, Johnny. Pewnie zastanawiasz się, czemu nie widziałeś mnie przez kilka dni.
Mamy dziś nowy film z Bette Davis.
Mam ważniejsze sprawy na głowie.
Nie byłam w domu od czterech dni. Może już nigdy tam nie wrócę.
Gra w nim też Henry Fonda.
Johnny, posłuchaj mnie, bo to bardzo ważne.
Możemy już otworzyć restaurację.
Mam pieniądze. 5000 dolarów. Są w mojej torbie.
Pan Margolies powiedział,
że może wkrótce otworzy nowe kino, większe od tego.
Tak, ale przecież nie chcesz całe życie być bileterem. Tak mówiłeś!
Wiesz co? Znalazłam nawet miejsce. Tuż przy kręgielni.
Ludzie głodnieją, gdy grają w kręgle.
Co? Nie chcesz?
Boisz się prowadzić restaurację? Mówiłam, że zajmę się większością spraw.
No dobrze.
Słuchaj, bileter to dobry zawód.
Jeśli kino będzie większe, to może będziesz więcej zarabiał.
Muszę już iść.
- Dlaczego? - Muszę już iść!
Dlaczego? Z mojego powodu? Bo tego chcą twoi rodzice?
Nigdy nie miałam szansy z nimi porozmawiać.
Po prostu dziś nie jest odpowiedni dzień.
Na co nie jest odpowiedni? Na otwarcie restauracji?
Na ślub? Na to, by mieć dziecko?
To nie jest odpowiedni dzień na to wszystko?
Boże, przestań. Nie płacz. Nic się nie stało.
Nie musisz robić niczego wbrew swojej woli.
Obiecuję. Nigdy nie będę cię do niczego zmuszała.
Nigdy.
Witaj, mamo.
Przyniosłam ci ciasto kawowe kupione u Greenbauma.
Jeszcze ciepłe.
Wróciłaś na dobre czy to tylko wizyta?
Nie wiem. Pomyślałam, że przyjdę i porozmawiamy o tym.
Tak jak tamtego wieczoru, gdy odeszłaś bez słowa?
Nie, nie bez słowa. Powiedziałam ci, co czuję.
- To ty mnie zlekceważyłaś. - Usłyszałam już, co masz do powiedzenia.
Nie muszę dłużej tego słuchać.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
Nie płaczę. I wcale nie dlatego, że boję się płakać.
Ale dlatego, że już nie potrafię.
Czuję się pusta w środku, tak jak ty czujesz się cały czas.
A skąd wiesz, jak ja się czuję?
Myślisz, że nic nie wiem, prawda? Myślisz, że jestem głupia.
Nie, nie jesteś głupia.
Więc jaka? Szalona?
- Uważasz, że jestem szalona? - Nie mów przy mnie tego słowa.
Dlaczego? Boisz się go?
Jeśli taka jestem, miej odwagę to powiedzieć!
Bo w takim razie powinnam być w domu opieki.
A wtedy zostałabyś sama i nie podobałoby ci się to.
To dlatego unikasz tego słowa? Dlatego?
Dlatego?
Chcesz wiedzieć, jaka jesteś?
Jesteś dzieckiem.
Tak powiedzieli mi lekarze. Nie jesteś szalona ani głupia, tylko dziecinna.
I dlatego traktuję cię jak dziecko.
Nie potrzebujesz lekarzy. Nie musisz być w domu opieki.
To jest miejsce dla ciebie. Tutaj jesteś pod właściwą opieką.
Zawsze będziesz dzieckiem.
A na tym świecie, gdzie panują nienawiść, choroba i śmierć,
to wcale nie jest takie złe.
Pozostań dzieckiem i dziękuj Bogu, że taką cię uczynił.
To dlaczego sprawił, że wyglądam jak kobieta...
i czuję się kobietą?
I że pragnę tego wszystkiego, czego pragną inne kobiety?
Za to mam mu dziękować?
Wiem, że czasem wszystko mi się plącze. Wiem, że czasem się boję.
Skoro jestem dzieckiem, czemu nie mogę być szczęśliwa jak dziecko?
Dlaczego nie wystarczają mi lalki, ale chcę mieć dzieci?
Nie wiem. Nie znam odpowiedzi na te pytania!
A ja tak. Może mam rozum dziecka,
ale niektóre dzieci są mądrzejsze od dorosłych.
Niektórzy dorośli są bardzo głupi.
I bardzo podli.
Nie bierzesz za nikogo odpowiedzialności. To z niej rodzi się podłość.
Nie chcę, żebyś brała za mnie odpowiedzialność!
To kto ma być za ciebie odpowiedzialny, ty sama?
Mężczyzna, z którym uciekłaś i który chce twoich pieniędzy? I Bóg wie, czego jeszcze.
Rzeczy, o których ci się nawet nie śniło. Zostań taka, jaka jesteś.
Nie wiesz, co takie przeżycia mogłyby zrobić z twoją psychiką.
Właśnie, że wiem.
Wiem, o czym mówisz, bo już tego doświadczyłam.
Doświadczyłam, bo chciałam.
Jesteś wściekła, więc kłamiesz. Nie chcę słuchać tych bajek.
Gdy chodziłam do szkoły, pozwalałam chłopcom, by mnie dotykali.
I tym, których spotykałam w parku.
Czasem w nocy, gdy już spałaś, schodziłam na dół i wpuszczałam ich.
I nie tylko chłopców.
- Mężczyzn też. - Przestań!
Uroiłaś to sobie!
Chciałam, by ktoś mnie przytulił.
By powiedział mi, że jestem ładna. Ty nigdy mi tego nie powiedziałaś.
Niektórzy mówili nawet, że mnie kochają.
Wiem. Nie wierzyłam im. Wiem, czego naprawdę chcieli.
Z wyjątkiem Johnny'ego.
Po raz pierwszy w życiu pomyślałam, że mogę być szczęśliwa.
Dlatego uciekłam.
Zaniosłam mu nawet 5000 dolarów na restaurację.
Co jeszcze sobie uroiłaś? Skąd wzięłabyś 5000 dolarów?
- Skąd je masz? - Czy to aby na pewno urojenie?
Okradłaś mnie?
Wiesz, gdzie trzymam pieniądze. Ty jedna.
Ty złodziejko.
Okradłaś własną matkę?
Ty złodziejko!
Zrób to!
Uderz mnie! Roztrzaskaj mi głowę! Uczyń mnie głupią i szaloną!
Tak naprawdę za taką mnie uważasz! Zgadza się?
Wynoś się z mojego domu!
Zamieszkaj z tym swoim złodziejem!
Chcesz wziąć resztę pieniędzy? Zrób to! Na długo wam nie wystarczą!
Będziecie musieli dalej kraść, by przeżyć, wierz mi.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Proszę!
Weż je! Dał mi je Louie.
Może on też jest złodziejem,
ale jest moim bratem i chciał mi pomóc.
Złodzieje i małe, chore dziewczynki. Oto twoje dzieci.
Tylko że to nie Bóg nas takimi uczynił!
Ty to zrobiłaś!
Ty!
Źyjemy, ale co z tego? Rose i Aaron mieli więcej szczęścia!
Nie mów tak.
Boże, nie mów tak do mnie.
Przepraszam.
- Nie chciałam cię zranić. - Chciałaś.
To kara za to, że jeszcze żyję, że przeżyłam własne dzieci.
Nie umarłam przed nimi, oto mój grzech.
Weż pieniądze Louie'ego. Myślisz, że nie wiem, kim jest.
Kradł od 5. roku życia,
od roku, w którym umarł Aaron.
Wtedy odwróciłam się od niego i od wszystkich.
Straciłam Rose.
Potem straciłam Aarona.
Nie potrafiłabym znieść kolejnych strat.
Proszę bardzo, otwórz restaurację, żyj jak chcesz, urodż dzieci.
Jeśli to błąd, to przynajmniej twój.
Jeśli wyrządziłam ci krzywdę,
muszę ją naprawić.
Nie będzie żadnej restauracji.
Boi się zostać biznesmenem.
Chce być bileterem.
Nie chce mieć dzieci.
Nie chce się żenić.
Chce mieszkać z rodzicami, bo wie, że go kochają,
i to mu wystarcza.
Może miał więcej szczęścia niż ty.
Tak, może.
Ja wciąż pragnę tego wszystkiego.
Między nami nie może już być tak, jak było.
Nie może.
Zaniosę swoje rzeczy do pokoju.
Dość już na dzisiaj sobie powiedziałyśmy. Nie sądzisz?
"Drogi Eddie, u Jaya i Arty'ego wszystko dobrze.
"Ale coś się stalo ze mną, choć jeszcze nie wiem, co.
"Ostatnio czuję się taka szczęśliwa i smutna zarazem.
"Czuleś się tak kiedyś?
"Napisalabym więcej, ale nie ma już miejsca. Caluję, Bella".
Nie, sprawdzam.
Osiem miesięcy póżniej dostaliśmy od taty kartkę. Napisal, że niedlugo nas odbierze.
Któregoś wieczoru zadzwonil do cioci Belli wuj Louie.
Powiedzial, że nie wie, czy będzie mógl przyjechać do Yonkers,
ale jest najbogatszym czlowiekiem w Guadalcanal.
Babcia nic nie powiedziala,
ale nie przyszla tego wieczoru na kolację.
Chodż tu.
Przyjechał. To on, tata. Chodżmy!
- Przyjechał, babciu! Tata już jest! - Nie! Stójcie! Słyszycie?
- Ale tata już jest. - Chcecie się pożegnać? Zróbcie to teraz.
- Ale jeszcze nie jedziemy! - Zjawiliście się nagle i tak się pożegnajcie.
Dobrze, babciu.
Chcę ci podziękować, że nas wzięłaś do siebie.
- Wiem, że nie było to dla ciebie łatwe. - To prawda.
Ale dla nas też nie.
Nie boisz się mówić prawdy.
To dobrze.
Może czegoś się tu nauczyłeś.
Może teraz będę mogła trochę odpocząć.
Czego szukaliście tamtej nocy pod lodami?
Może moich pieniędzy?
- Nie, przysięgam! - Nie przysięgaj!
Okłamując mnie, okłamujesz wszystkich.
Tak, babciu.
Były w materacu, na którym spaliście!
- Chodżcie do mnie! - Tato!
Niech was uściskam!
Eddie, zaczekaj!
Nie odjeżdżajcie jeszcze!
Cześć, Bella! Chodż do mnie!
Tak się cieszę, że cię widzę, skarbie!
Wyglądasz wspaniale!
- Naprawdę? Zrzuciłam 5 kg! - Wyglądasz świetnie!
Naprawdę? Bo potem tyle samo mi przybyło.
Powinienem chyba pójść na górę i zobaczyć się z mamą.
- Powinieneś. - Dziękuję za wszystko.
Zamknijcie oczy. Obaj.
Zamknijcie!
Piłka do koszykówki dla Jaya...
i futbolowa dla Arty'ego.
- Podobają się wam? - Rety!
To niesamowite!
Nie wiedziałam, jaki rozmiar, więc wybrałam na chybił trafił.
Cofnij się. Pogramy!
Ale nie rzucajcie za mocno!
Choć ciężko bylo zamieszkać z babcią,
jeszcze ciężej bylo rozstać się z ciocią Bellą.
Bo w ciągu 10 miesięcy, które tam spędziliśmy,
stracila Johnny'ego i wujka Louie'ego.
A teraz tracila mnie i Arty'ego.
Pa, ciociu! Do zobaczenia!
Zacznę robić kolację.
Możemy zjeść dzisiaj wcześniej?
Umówiłam się z kimś.
Z kobietą!
Mam nową koleżankę.
Lubi mnie, a ja lubię ją.
Ma brata, którego też lubię.
Pracuje w bibliotece. Potrafi przeczytać wszystko.
Może podczas kolacji posłuchamy muzyki z radia?
Dobrze, może innym razem. Zastanów się nad tym, dobrze?
Kochamy cię - Jakub - Artur
Chcialbym móc powiedzieć, że gdy Bella zaczęla robić kolację,
z salonu poplynęla muzyka,
ale tak nie bylo.
Chcialbym móc powiedzieć, że babcia poszla z Bellą na cmentarz,
by odwiedzić grób Aarona w jego urodziny,
ale tak nie bylo.
A potem pewnej niedzieli, wczesnym rankiem...
stalo się coś zupelnie nieoczekiwanego.
Ciocia Bella opuścila dom.
Nie wiedziala, dokąd pójdzie i co zrobi.
Ludzie, którzy widzieli ją z okien, mówili, że wyglądala na trochę przestraszoną,
ale szla dalej.
Kilka miesięcy póżniej dostaliśmy od Belli kartkę.
Napisala:
"Drodzy Eddie, Jay i Arty, jeśli się martwicie, to niepotrzebnie.
"Jestem na Florydzie. Dostalam pracę w restauracji.
"Najważniejsze, że jestem niezależna.
"Może trochę póżno urodzilam się na nowo,
"ale ważne, że w końcu poszlam wlasną drogą.
"Caluję, Bella".
Subtitles by SOFTITLER